సుబ్రహ్మణ్య భుజంగ స్తోత్రం - తెలుగు అర్ధంతో నేర్చుకుందాం
శ్రీ సుబ్రహ్మణ్య భుజంగ స్తోత్రం జగద్గురువులు శ్రీ ఆది శంకరాచార్యులచే రచింపబడింది. ఈ స్తోత్రం భుజంగ ప్రయాత ఛందస్సులో ఉంది, అందుకే దీనికి ఈ పేరు వచ్చింది. భుజంగ అంటే పాము అని అర్థం, పాము కదలికలా ఈ ఛందస్సు ఉంటుంది. ఈ స్తోత్రం సుబ్రహ్మణ్య స్వామిని వివిధ రూపాల్లో, లీలల్లో కీర్తిస్తుంది. స్వామిని బాలరూపుడిగా, జ్ఞానమూర్తిగా, యోధుడిగా, మరియు భక్తులను రక్షించే దయామయుడిగా ఈ స్తోత్రం వర్ణిస్తుంది. స్వామిని శరణు వేడితే అన్ని కష్టాలు, రోగాలు తొలగిపోతాయని, చివరికి మోక్షం లభిస్తుందని ఈ స్తోత్రం చెబుతుంది. ఈ స్తోత్రాన్ని పారాయణ చేయడం ద్వారా అభీష్టసిద్ధి, పుత్రపౌత్రాభివృద్ధి, దీర్ఘాయువు, ధనం, మరియు జ్ఞానం లభిస్తాయి.
శ్లోకం 1
సదా బాలరూపాఽపి విఘ్నాద్రిహంత్రీ
మహాదంతివక్త్రాఽపి పంచాస్యమాన్యా ।
విధీంద్రాదిమృగ్యా గణేశాభిధా మే
విధత్తాం శ్రియం కాఽపి కళ్యాణమూర్తిః ॥ 1 ॥
ఈ గణేశుడు ఎల్లప్పుడూ బాలరూపంలో ఉన్నప్పటికీ విఘ్నాలనే పర్వతాలను నాశనం చేస్తాడు. పెద్ద ఏనుగు ముఖం ఉన్నప్పటికీ శివునిచే గౌరవింపబడతాడు. బ్రహ్మ, ఇంద్రుడు వంటి దేవతలచే అన్వేషింపబడే ఆ వినాయకుడు, ఆ కళ్యాణమూర్తి నాకు సంపదను ప్రసాదించుగాక.
శ్లోకం 2
న జానామి శబ్దం న జానామి చార్థం
న జానామి పద్యం న జానామి గద్యమ్ ।
చిదేకా షడాస్యా హృది ద్యోతతే మే
ముఖాన్నిఃసరంతే గిరశ్చాపి చిత్రమ్ ॥ 2 ॥
నాకు శబ్ద జ్ఞానం లేదు, అర్థ జ్ఞానం లేదు. పద్యం రాయడం తెలియదు, గద్యం రాయడం తెలియదు. కానీ, ఆరు ముఖాలు గల జ్ఞానమూర్తి (సుబ్రహ్మణ్య స్వామి) నా హృదయంలో ప్రకాశిస్తున్నాడు. అందుకే ఆశ్చర్యంగా నా నోటి నుండి ఈ స్తోత్ర వాక్యాలు వెలువడుతున్నాయి.
శ్లోకం 3
మయూరాధిరూఢం మహావాక్యగూఢం
మనోహారిదేహం మహచ్చిత్తగేహమ్ ।
మహీదేవదేవం మహావేదభావం
మహాదేవబాలం భజే లోకపాలమ్ ॥ 3 ॥
నెమలిని అధిరోహించిన, ఉపనిషత్తుల సారాంశంలో నిగూఢంగా ఉన్న, మనోహరమైన శరీరం కలవాడు, మహా యోగుల మనసులో నివసించేవాడు, బ్రాహ్మణులకు దైవం వంటివాడు, వేదాల పరమార్థ స్వరూపుడు, మహాదేవుని కుమారుడు, ఈ లోకాలను పాలించే ఆ సుబ్రహ్మణ్య స్వామిని నేను భజిస్తున్నాను.
శ్లోకం 4
యదా సంనిధానం గతా మానవా మే
భవాంభోధిపారం గతాస్తే తదైవ ।
ఇతి వ్యంజయన్సింధుతీరే య ఆస్తే
తమీడే పవిత్రం పరాశక్తిపుత్రమ్ ॥ 4 ॥
ఎప్పుడైతే మనుషులు నా సమీపానికి వస్తారో, అప్పుడే వారు సంసార సాగరాన్ని దాటిపోతారు. ఈ భావాన్ని తెలియజేస్తూ సముద్రపు ఒడ్డున ఉన్న పవిత్రుడైన పరాశక్తి పుత్రుడైన సుబ్రహ్మణ్య స్వామిని నేను కీర్తిస్తున్నాను.
శ్లోకం 5
యథాబ్ధేస్తరంగా లయం యాంతి తుంగా-
స్తథైవాపదః సంనిధౌ సేవతాం మే ।
ఇతీవోర్మిపంక్తీర్నృణాం దర్శయంతం
సదా భావయే హృత్సరోజే గుహం తమ్ ॥ 5 ॥
సముద్రపు అలలు ఒడ్డుకు చేరి ఎలా అదృశ్యమవుతాయో, అలాగే నా భక్తుల కష్టాలు కూడా నా సన్నిధిలో అంతరిస్తాయి. అని అలల వరుసలతో మనుషులకు సూచిస్తున్న ఆ గుహుడు (కార్తికేయుడు) నా హృదయ కమలంలో ఎల్లప్పుడూ నివసించుగాక.
శ్లోకం 6
గిరౌ మన్నివాసే నరా యేఽధిరూఢా-
స్తదా పర్వతే రాజతే తేఽధిరూఢాః ।
ఇతీవ బ్రువన్గంధశైలాధిరూఢః స
దేవో ముదే మే సదా షణ్ముఖోఽస్తు ॥ 6 ॥
నా నివాసమైన పర్వతాన్ని ఎవరైతే అధిరోహిస్తారో, వారు శ్రేష్ఠమైన రాజత పర్వతం (కైలాసం) ఎక్కినట్లే. అని గంధమాదన పర్వతం మీద నివసిస్తూ చెప్పే ఆ షణ్ముఖుడు నాకు ఎల్లప్పుడూ ఆనందాన్ని ప్రసాదించుగాక.
శ్లోకం 7
మహాంభోధితీరే మహాపాపచోరే
మునీంద్రానుకూలే సుగంధాఖ్యశైలే ।
గుహాయాం వసంతం స్వభాసా లసంతం
జనార్తిం హరంతం శ్రయామో గుహం తమ్ ॥ 7 ॥
సముద్రపు ఒడ్డున, మహా పాపాలను హరించేది, మునులకు అనుకూలమైన సుగంధ పర్వతంలో, ఒక గుహలో నివసిస్తూ, తన తేజస్సుతో ప్రకాశిస్తూ, ప్రజల కష్టాలను తొలగించే ఆ గుహుని నేను శరణు వేడుతున్నాను.
శ్లోకం 8
లసత్స్వర్ణగేహే నృణాం కామదోహే
సుమస్తోమసంఛన్నమాణిక్యమంచే ।
సముద్యత్సహస్రార్కతుల్యప్రకాశం
సదా భావయే కార్తికేయం సురేశమ్ ॥ 8 ॥
ప్రకాశవంతమైన బంగారు గృహంలో, కోరికలు తీర్చే, పుష్పాలతో కప్పబడిన మాణిక్య మంచంపై, వేల సూర్యుల తేజస్సుతో వెలిగే సురేశుడు, కార్తికేయుడైన స్వామిని నేను ఎల్లప్పుడూ ధ్యానిస్తున్నాను.
శ్లోకం 9
రణద్ధంసకే మంజులేఽత్యంతశోణే
మనోహారిలావణ్యపీయూషపూర్ణే ।
మనఃషట్పదో మే భవక్లేశతప్తః సదా
మోదతాం స్కంద తే పాదపద్మే ॥ 9 ॥
గల్లుగల్లుమని శబ్దం చేసే హంసకమనే అందెలు ధరించిన, ఎర్రని కాంతులతో మనోహరమైన, లావణ్యమనే అమృతంతో నిండిన స్కందుని పాదపద్మాలలో, సంసార కష్టాలతో తపించిన నా మనసు అనే తుమ్మెద ఎల్లప్పుడూ ఆనందంగా విహరించుగాక.
శ్లోకం 10
సువర్ణాభదివ్యాంబరైర్భాసమానాం
క్వణత్కింకిణీమేఖలాశోభమానామ్ ।
లసద్ధేమపట్టేన విద్యోతమానాం కటిం
భావయే స్కంద తే దీప్యమానామ్ ॥ 10 ॥
బంగారు వస్త్రాలతో మెరుస్తూ, శబ్దం చేసే చిరుగంటల మొలత్రాడుతో శోభిల్లుతూ, ప్రకాశించే బంగారు పట్టీతో వెలిగే స్కందుని నడుమును నేను ధ్యానిస్తున్నాను.
శ్లోకం 11
పులిందేశకన్యాఘనాభోగతుంగ-
స్తనాలింగనాసక్తకాశ్మీరరాగమ్ ।
నమస్యామ్యహం తారకారే తవోరః
స్వభక్తావనే సర్వదా సానురాగమ్ ॥ 11 ॥
పులిందుల యువతి అయిన వల్లి యొక్క దట్టమైన ఉన్నతమైన వక్షోజాలను కౌగిలించుకోవడం వల్ల ఏర్పడిన కుంకుమ వర్ణంతో, తన భక్తులను రక్షించడంలో ఎల్లప్పుడూ ఆసక్తితో ఉన్న ఓ తారకాసుర సంహారకుడా, నీ వక్షస్థలానికి నేను నమస్కరిస్తున్నాను.
శ్లోకం 12
విధౌ క్లృప్తదండాన్స్వలీలాధృతాండా-
న్నిరస్తేభశుండాంద్విషత్కాలదండాన్ ।
హతేంద్రారిషండాన్జగత్రాణశౌండా-
న్సదా తే ప్రచండాన్శ్రయే బాహుదండాన్ ॥ 12 ॥
బ్రహ్మను శిక్షించిన, తన లీలలతో బ్రహ్మాండాలను ధరించిన, గజాసురుని తొండాన్ని ఖండించిన, శత్రువులకు యమదండాలుగా ఉన్న, ఇంద్రుని శత్రువుల సమూహాన్ని సంహరించిన, లోకాలను రక్షించడంలో సమర్థులైన నీ భుజదండాలను నేను ఎల్లప్పుడూ ఆశ్రయిస్తున్నాను.
శ్లోకం 13
సదా శారదాః షణ్మృగాంకా యది
స్యుః సముద్యంత ఏవ స్థితాశ్చేత్సమంతాత్ ।
సదా పూర్ణబింబాః కళంకైశ్చ హీనా-
స్తదా త్వన్ముఖానాం బ్రువే స్కంద సామ్యమ్ ॥ 13 ॥
ఎల్లప్పుడూ శరదృతువులో ఉండే ఆరు చంద్రులు, చుట్టూ ఉదయించినా, ఎప్పుడూ పూర్ణబింబాలుగా, కళంకం లేకుండా ఉన్నా, అప్పుడు మాత్రమే స్కందుని ఆరు ముఖాలకు వాటితో సాటి చెప్పగలను.
శ్లోకం 14
స్ఫురన్మందహాసైః సహంసాని చంచ-
త్కటాక్షావలీభృంగసంఘోజ్జ్వలాని ।
సుధాస్యందిబింబాధరాణీశసూనో
తవాలోకయే షణ్ముఖాంభోరుహాణి ॥ 14 ॥
ప్రకాశించే చిరునవ్వులు, కదిలే కడగంటి చూపులనే తుమ్మెదలతో వెలిగే, అమృతాన్ని చిలికే బింబఫలం వంటి పెదవులు గల నీ ఆరు ముఖ కమలాలను నేను చూస్తున్నాను, ఓ శివ పుత్రా.
శ్లోకం 15
విశాలేషు కర్ణాంతదీర్ఘేష్వజస్రం
దయాస్యందిషు ద్వాదశస్వీక్షణేషు ।
మయీషత్కటాక్షః సకృత్పాతితశ్చే- ద్భవేత్తే
దయాశీల కా నామ హానిః ॥ 15 ॥
విశాలమైనవి, చెవుల వరకు పొడవైనవి, నిరంతరం దయను చిలికేవి అయిన నీ పన్నెండు కళ్ళలో, ఒక్కసారి నాపై కడగంటి చూపు వేస్తే, ఓ దయాశీలుడా, నీకు ఏమి హాని జరుగుతుంది?
శ్లోకం 16
సుతాంగోద్భవో మేఽసి జీవేతి షడ్ధా
జపన్మంత్రమీశో ముదా జిఘ్రతే యాన్ ।
జగద్భారభృద్భ్యో జగన్నాథ తేభ్యః
కిరీటోజ్జ్వలేభ్యో నమో మస్తకేభ్యః ॥ 16 ॥
'నా కుమారుడివి, నా శరీరంలో పుట్టినవాడివి, చిరంజీవిగా ఉండు' అని ఆరుసార్లు జపిస్తూ శివుడు ఏ శిరస్సులను సంతోషంగా ముద్దెట్టుకుంటాడో, ఆ జగత్తును మోసే, కిరీటాలతో ప్రకాశించే నీ శిరస్సులకు నా నమస్కారాలు.
శ్లోకం 17
స్ఫురద్రత్నకేయూరహారాభిరామ-
శ్చలత్కుండలశ్రీలసద్గండభాగః ।
కటౌ పీతవాసాః కరే చారుశక్తిః
పురస్తాన్మమాస్తాం పురారేస్తనూజః ॥ 17 ॥
మెరిసే రత్నాల కడియాలు, హారాలతో అందంగా ఉన్న, కదిలే కుండలాల కాంతితో ప్రకాశించే చెక్కిళ్ళు కలవాడు, నడుమున పసుపు రంగు వస్త్రం, చేతిలో అందమైన శక్తి ఆయుధం ధరించిన ఓ శివుని కుమారుడా, నా ముందు ఉండుగాక.
శ్లోకం 18
ఇహాయాహి వత్సేతి హస్తాన్ప్రసార్యా-
హ్వయత్యాదరాచ్ఛంకరే మాతురంకాత్ ।
సముత్పత్య తాతం శ్రయంతం
కుమారం హరాశ్లిష్టగాత్రం భజే బాలమూర్తిమ్ ॥ 18 ॥
'వత్సా, ఇక్కడికి రా' అని శంకరుడు చేతులు చాచి ప్రేమతో పిలవగా, తల్లి ఒడి నుండి లేచి తండ్రిని ఆశ్రయించే, శివునిచే కౌగిలించుకోబడిన ఆ బాలమూర్తి అయిన కుమారుని నేను భజిస్తున్నాను.
శ్లోకం 19
కుమారేశసూనో గుహ స్కంద సేనా- పతే
శక్తిపాణే మయూరాధిరూఢ ।
పులిందాత్మజాకాంత భక్తార్తిహారిన్
ప్రభో తారకారే సదా రక్ష మాం త్వమ్ ॥ 19 ॥
ఓ కుమారా, ఈశ్వర పుత్రా, గుహా, స్కందా, సేనాపతీ, శక్తిని చేత పట్టినవాడా, నెమలిని అధిరోహించినవాడా, వల్లి ప్రియుడా, భక్తుల కష్టాలను హరించేవాడా, ఓ ప్రభూ, తారకాసుర సంహారకుడా, నన్ను ఎల్లప్పుడూ రక్షించు.
శ్లోకం 20
ప్రశాంతేంద్రియే నష్టసంజ్ఞే విచేష్టే
కఫోద్గారివక్త్రే భయోత్కంపిగాత్రే ।
ప్రయాణోన్ముఖే మయ్యనాథే తదానీం
ద్రుతం మే దయాలో భవాగ్రే గుహ త్వమ్ ॥ 20 ॥
ఇంద్రియాలు శాంతించినప్పుడు, స్పృహ కోల్పోయి, కదలలేని స్థితిలో, నోటి నుండి కఫం వస్తూ, భయంతో శరీరం వణికిపోతూ, మరణం వైపు ప్రయాణించే అనాథుడైన నాకు, ఓ దయాళువుడవైన గుహా, అప్పుడు నీవు వెంటనే నా ముందు ఉండు.
శ్లోకం 21
కృతాంతస్య దూతేషు చండేషు కోపా-
ద్దహచ్ఛింద్ధి భింద్ధీతి మాం తర్జయత్సు ।
మయూరం సమారుహ్య మా భైరితి త్వం
పురః శక్తిపాణిర్మమాయాహి శీఘ్రమ్ ॥ 21 ॥
యముని క్రూర దూతలు కోపంతో నన్ను 'దహించు, ఛేదించు, భేదించు' అని బెదిరిస్తున్నప్పుడు, ఓ శక్తిని చేత పట్టినవాడా, నీవు నెమలిని అధిరోహించి, 'భయపడకు' అని చెబుతూ నా ముందు త్వరగా రా.
శ్లోకం 22
ప్రణమ్యాసకృత్పాదయోస్తే పతిత్వా ప్రసాద్య
ప్రభో ప్రార్థయేఽనేకవారమ్ ।
న వక్తుం క్షమోఽహం తదానీం కృపాబ్ధే న
కార్యాంతకాలే మనాగప్యుపేక్షా ॥ 22 ॥
ఓ ప్రభూ, నీ పాదాలపై పడి, నీకు అనేక సార్లు నమస్కరించి, నిన్ను ప్రసన్నం చేసుకొని నేను ప్రార్థిస్తున్నాను. ఓ కృపా సాగరా, అంతిమ సమయంలో నేను మాట్లాడలేను కాబట్టి, ఆ సమయంలో నన్ను కొద్దిగా కూడా నిర్లక్ష్యం చేయకు.
శ్లోకం 23
సహస్రాండభోక్తా త్వయా శూరనామా
హతస్తారకః సింహవక్త్రశ్చ దైత్యః ।
మమాంతర్హృదిస్థం మనఃక్లేశమేకం న
హంసి ప్రభో కిం కరోమి క్వ యామి ॥ 23 ॥
వేల బ్రహ్మాండాలను భోగించే శూరపద్ముడు, తారకాసురుడు మరియు సింహముఖుడు అనే రాక్షసులను నీవు సంహరించావు. కానీ నా హృదయంలో ఉన్న ఈ మనసు కష్టాన్ని మాత్రం ఎందుకు తొలగించడం లేదు, ఓ ప్రభూ? నేను ఏం చేయగలను, ఎక్కడికి వెళ్లగలను?
శ్లోకం 24
అహం సర్వదా దుఃఖభారావసన్నో
భవాందీనబంధుస్త్వదన్యం న యాచే ।
భవద్భక్తిరోధం సదా క్లృప్తబాధం
మమాధిం ద్రుతం నాశయోమాసుత త్వమ్ ॥ 24 ॥
నేను ఎల్లప్పుడూ దుఃఖ భారంతో బాధపడుతున్నాను. నీవు దీనబంధువువి, నిన్ను తప్ప నేను మరొకరిని కోరను. నీ భక్తికి నిరంతరం అడ్డుపడుతున్న నా మనోవేదనను, ఓ పార్వతీ పుత్రా, నీవు త్వరగా నాశనం చేయి.
శ్లోకం 25
అపస్మారకుష్టక్షయార్శః ప్రమేహ-
జ్వరోన్మాదగుల్మాదిరోగా మహాంతః ।
పిశాచాశ్చ సర్వే భవత్పత్రభూతిం
విలోక్య క్షణాత్తారకారే ద్రవంతే ॥ 25 ॥
అపస్మారం, కుష్టు, క్షయ, మొలలు, ప్రమేహం, జ్వరం, ఉన్మాదం, గుల్మం వంటి మహారోగాలు, మరియు పిశాచాలు కూడా నీ భస్మం యొక్క చిన్న భాగాన్ని చూడగానే తక్షణమే పారిపోతాయి, ఓ తారకాసుర సంహారకుడా.
శ్లోకం 26
దృశి స్కందమూర్తిః శ్రుతౌ స్కందకీర్తి- ర్ముఖే
మే పవిత్రం సదా తచ్చరిత్రమ్ ।
కరే తస్య కృత్యం వపుస్తస్య భృత్యం
గుహే సంతు లీనా మమాశేషభావాః ॥ 26 ॥
నా కళ్ళకు స్కందుని రూపం, చెవులకు స్కందుని కీర్తి, నోటికి ఎల్లప్పుడూ అతని పవిత్ర చరిత్ర, నా చేతులకు అతని పని, నా శరీరానికి అతని సేవకత్వం, ఓ గుహా, నా సర్వ భావాలు నీలోనే లీనమవుగాక.
శ్లోకం 27
మునీనాముతాహో నృణాం భక్తిభాజా-
మభీష్టప్రదాః సంతి సర్వత్ర దేవాః ।
నృణామంత్యజానామపి స్వార్థదానే
గుహాద్దేవమన్యం న జానే న జానే ॥ 27 ॥
మునులకు, భక్తి ఉన్న మనుషులకు కోరికలు తీర్చే దేవతలు అందరూ ఉన్నారు. కానీ నిమ్నజాతి వారికి కూడా తమను తాము సమర్పించుకునే విషయంలో గుహుడిని మించిన దైవం మరొకరిని నేను ఎరుగను, ఎరుగను.
శ్లోకం 28
కలత్రం సుతా బంధువర్గః పశుర్వా
నరో వాథ నారీ గృహే యే మదీయాః ।
యజంతో నమంతః స్తువంతో భవంతం
స్మరంతశ్చ తే సంతు సర్వే కుమార ॥ 28 ॥
నా భార్య, కుమారులు, బంధువులు, పశువులు, పురుషులు లేదా స్త్రీలు - నా ఇంట్లో ఉన్నవారందరూ నిన్ను పూజించేవారుగా, నమస్కరించేవాళ్ళుగా, స్తుతించేవాళ్ళుగా, మరియు స్మరించేవాళ్ళుగా ఉండుగాక, ఓ కుమారా.
శ్లోకం 29
మృగాః పక్షిణో దంశకా యే చ దుష్టా-
స్తథా వ్యాధయో బాధకా యే మదంగే ।
భవచ్ఛక్తితీక్ష్ణాగ్రభిన్నాః సుదూరే
వినశ్యంతు తే చూర్ణితక్రౌంచశైల ॥ 29 ॥
దుష్ట మృగాలు, పక్షులు, దోమలు, మరియు నా శరీరంలో బాధ కలిగించే రోగాలు - ఓ క్రౌంచ పర్వతాన్ని నాశనం చేసినవాడా, నీ శక్తి యొక్క పదునైన అగ్రభాగంతో ఛేదింపబడి అవి చాలా దూరం నాశనమైపోగాక.
శ్లోకం 30
జనిత్రీ పితా చ స్వపుత్రాపరాధం
సహేతే న కిం దేవసేనాధినాథ ।
అహం చాతిబాలో భవాన్ లోకతాతః
క్షమస్వాపరాధం సమస్తం మహేశ ॥ 30 ॥
తల్లిదండ్రులు తమ పిల్లల అపరాధాన్ని సహించరా? ఓ దేవసేనాపతీ. నేను కేవలం ఒక చిన్న పిల్లవాడిని, నీవు లోకానికే తండ్రివి. ఓ మహేశ్వరా, నా అపరాధాలన్నింటినీ క్షమించు.
శ్లోకం 31
నమః కేకినే శక్తయే చాపి తుభ్యం
నమశ్ఛాగ తుభ్యం నమః కుక్కుటాయ ।
నమః సింధవే సింధుదేశాయ తుభ్యం
పునః స్కందమూర్తే నమస్తే నమోఽస్తు ॥ 31 ॥
నెమలికి నమస్కారం, శక్తికి నమస్కారం, మేకకు నమస్కారం, కోడిపుంజుకు నమస్కారం. సముద్రానికి, సముద్ర దేశానికి నమస్కారం. ఓ స్కందమూర్తీ, మళ్ళీ మళ్ళీ నీకు నమస్కారం.
శ్లోకం 32
జయానందభూమం జయాపారధామం
జయామోఘకీర్తే జయానందమూర్తే ।
జయానందసింధో జయాశేషబంధో
జయ త్వం సదా ముక్తిదానేశసూనో ॥ 32 ॥
ఓ ఆనంద స్వరూపా, నీకు జయం. ఓ అపార తేజస్వీ, నీకు జయం. ఓ అమోఘ కీర్తి కలవాడా, నీకు జయం. ఓ ఆనందమూర్తీ, నీకు జయం. ఓ ఆనంద సముద్రమా, నీకు జయం. ఓ సమస్త జీవులకు బంధువా, నీకు జయం. ఓ మోక్షాన్ని ప్రసాదించేవాడా, ఓ ఈశ్వరుని పుత్రా, నీకు ఎల్లప్పుడూ జయం.
శ్లోకం 33
భుజంగాఖ్యవృత్తేన క్లృప్తం స్తవం
యః పఠేద్భక్తియుక్తో గుహం సంప్రణమ్య ।
స పుత్రాన్కలత్రం ధనం దీర్ఘమాయు-
ర్లభేత్స్కందసాయుజ్యమంతే నరః సః ॥ 33 ॥
భుజంగ అనే ఛందస్సులో రచించబడిన ఈ స్తోత్రాన్ని ఎవరైతే భక్తితో గుహునికి నమస్కరించి పారాయణ చేస్తారో, ఆ వ్యక్తికి పుత్రులు, భార్య, ధనం, దీర్ఘాయువు లభిస్తాయి. చివరికి అతడు స్కందునిలో సాయుజ్యం (లయం) పొందుతాడు.
~~~
ఈ సుబ్రహ్మణ్య భుజంగ స్తోత్రాన్ని పారాయణ చేసి, షణ్ముఖుని కృపకు పాత్రులై, జీవితంలో విజయం మరియు ఆనందాన్ని పొందండి.
కామెంట్లు
కామెంట్ను పోస్ట్ చేయండి